"Warning!!!!" สำหรับผู้ที่มีความอ่อนไหวในเรื่องราวของประเทศ
เอนทรี่นี้มีการอ้างอึงถึงบรรดาประเทศต่างๆบนโลกที่ปกป้องโดยอาเทน่าใบนี้ อาจมีการเสียดสีและทำเสื่อมสะเทือนอารมณ์น้อยถึงมากที่สุด....
ใครที่รับไม่ได้'เชิญกดตัวกากบาทสีแดงบนหัวเว็บ'ได้เลย!!!!
[MV Fic] เหตุการณ์ไม่เคยเปลี่ยนแปลง
Author : สาวสวยดึกดำบรรพ์ (Prehistoric Girl)
Pairing : Spain x Belgium-C , Russia x China
Rate : คิดเอาเองสิ.......
Note : ฟิคนี้เกิดจากการเอาตัวละครมาใส่ในมิวสิกวีดีโอ......อาจจะงงไปสักนิด.....มีอะไรก็ไปเคลียร์กับอาร์เอสเขาเองนะ
*ระวังลวกมือ* (เผาสินะเอ็ง)
-----------------------------------------------------------------------------------------------------
ภายในบ้านทรงยุโรปหลังหนึ่งเวลาดึกสงัด........ทั้งๆที่ตอนนี้ควรจะเป็นเวลาพักผ่อน แต่บ้านหลังนี้กลับมีเสียงเอะอะของคนสองคน........คนสองคนที่‘เมื่อก่อน’อาจจะรักกัน.........
น้ำเสียงหวานตวาดขึ้นอย่างสุดทน ผมสีบลอนด์สะบัดไปตามแรงอารมณ์ น้ำสีใสคลอขึ้นที่ดวงตาสีเขียวตอง
“คนอย่างนายมันไม่เคยพอ.....ถ้าเป็นแบบนี้เราจบกันดีกว่า!!”
แต่ดูเหมือนอีกฝ่ายจะอารมณ์เสียเช่นกัน อันโตนิโอส่ายหัวอย่างไม่สบอารมณ์นัก
“เธอไม่ต้องมาขอบจบเลยเบล!!ฉันจบให้นายเอง...เราเลิกกัน!!! เลิก!!!!”
เขาผลักร่างบางที่กำลังนิ่งอึ้งกับประกาศิตของเขาให้พ้นทางเดิน พลางกระแทกส้นออกจากบ้านไปด้วยอารมณ์คุกรุ่น น้ำตาของเบลไหลอาบแก้มหลังจากที่ชายชาวสเปนออกไปไม่นานนัก......ร่างบางไม่เข้าใจ......ไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น......ทำไมคนรักของเขาพูดแบบนั้น…..เขาทำอะไรผิดหรือ?
‘พึ่บ!!!’ เสียงเครื่องยนต์ดังขึ้น ......เบลจำได้ดีว่านั่นคือเสียงรถของอันโตนิโอ......
“อันโตนิโอ!!!!!! อันโตนิโอ!!!!!”
เด็กหนุ่มสัญชาติเบลเยี่ยมว่าไล่หลังรถของคนรักไป.........แต่คิดหรือว่าฝีเท้าของมนุษย์นั้นจะไล่ทันรถที่ถูกขับด้วยอารมณ์ฉุนเฉียวได้?.....
‘ฉันเฝ้าถามตัวเองอยู่เสมอว่า....8ปีที่เราคบกัน มันคือความรัก....หรือความเคยชินกันแน่ ที่ๆเดิม คนๆเดิม แต่ฉันไม่แน่ใจ หัวใจของเรา....ยังเหมือนเดิมอยู่รึเปล่า?’
---------------------------------------------------------------------------------------------------
ภายในโรงพยาบาลแห่งหนึ่ง.......
“เหยา!!!คุณอย่าเป็นอะไรนะ!! หมอ....ช่วยแฟนผมด้วยครับ!!” ชายร่างสูงคนหนึ่งพูดกับร่างเล็กที่นอนนิ่งอยู่บนเตียงผู้ป่วยฉุกเฉิน โดยเขาดูจะไม่สนใจสิ่งรอบตัวเลยแม้แต่น้อย พยาบาลสาวผมทองยิ้มอ่อนหวานเป็นการให้กำลังใจก่อนจะรีบเข็นเตียงนั้นเข้าห้องผ่าตัดฉุกเฉินไป....
…..
…
..
.
ชายหนุ่มและหญิงสาวผู้หนึ่งกำลังกอดจูบกันในที่ลับตาคน......... หากแต่หวางเหยาเดินมาเห็นเข้า.....และจะไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย หากชายหนุ่มคนนั้นไม่ใช่....อีวาน บรากินสกี้.....คนรักของเขา
“ทำอะไรน่ะ!!!!”
เหยาเดินพรวดๆ มาแยกทั้งสองคนออกจากกัน เมื่อมาถึงร่างเล็กจับคางอีวานหมุนดูแทบจะในทันที.........
‘เพี๊ยะ!!!!!’
“ไอ้เลว!!!!!!” เหยาตบหน้าอีวานอย่างแรงก่อนจะเดินออกไปด้วยอารมณ์โกรธ........ปล่อยอีวานยืนหน้าชาอยู่ตรงนั้นกับหญิงสาวต้นเหตุที่กำลังตกใจหนัก
-------------------------------------------------------------------------------------------------------
.......ในแจกันมีดอกไม้ สีที่เธอบอกว่าหวาน
มันยังวางอยู่ตรงนั้น ไม่ว่าวันใด …..
......มุมเดิมที่เธอนอนดูหนัง ยังกวาดยังถูอยู่ร่ำไป
เผื่อไว้…..วันนี้บางทีเธอนั้นจะมา …..
ดวงตาสีใบตองเหม่อลอยมองออกไปนอกหน้าต่าง......ลมของฤดูใบไม้ร่วงพัดผ่านพื้นดินชวนให้หนาวเหน็บและเหงาใจ มีเสียงเสียงหวีดหวิวเบาๆยามเมื่อสายลมพัดผ่าน.........เบลเยี่ยมถอนหายใจเบาๆ.....ก่อนจะเดินออกจากบริเวณหน้าต่างบานใหญ่ไป.........
ดอกไม้สีส้มสองดอกถูกจัดวางอยู่ในแจกันสีขาวรูปร่างเพรียวดูสวยงามและปราณีต.......หากแต่ใจของผู้จัดกลับล่องลอยไป......ที่ไหนสักแห่ง
มือเล็กอุ้มประคองดอกไม้ดอกเก่าที่ตอนนี้เหี่ยวเฉาหมดสิ้นความงามทั้งปวงขึ้นมาแนบอก........พลางนึกถึง‘เขา’……เขาคนนั้น...........ตอนนี้จะเป็นอย่างไรบ้าง.......กำลังทำอะไรอยู่.......
........เขาจะคิดถึงเราหรือไม่?.........
เบลพยายามไล่ความคิดในสมองออกไป......เราเลิกกันแล้วนี่นา......เขาจะมาสนใจ จะมาแคร์เราเหมือนตอนยังคบกันได้ยังไง.......
ร่างเพรียวลมพยายามยิ้มให้กับตัวเองและเริ่มต้นจัดมุมนั่งเล่นอย่างบรรจง เขาเรียงหนังสือนิตยสารที่อันโตนิโอชอบอ่านเป็นประจำให้เป็นระเบียบเรียบร้อย......
.......เหตุการณ์ไม่เคยจะเปลี่ยนผัน
.....ฉันยังจำวันเวลา
ยังรอ....ไม่ว่ายาวนานเท่าไร…..
-------------------------------------------------------------------------------------------------------
อีวานมองห้องผ่าตัดลอดกระจกบานใส......เขากำลังกระวนกระวาย......ไม่รู้ว่าเหยาจะเป็นตายร้ายดีเพียงใด ภาพที่เขาเห็นมีเพียงแพทย์ผมแดงรายหนึ่งกำลังเร่งรีบช่วยชีวิตคนรักของเขา.......
......พระเจ้าได้โปรดคุ้มครองเหยาด้วยเถอะ.....
หนุ่มรัสเซียเป็นกังวลอย่างมาก.....แทบนั่งไม่ติดเก้าอี้ ได้แต่เดินวนไปมาด้วยความร้อนรนอยู่อย่างนั้นนานนับชั่วโมง
........เมื่อชีวิตฉันเหลืออยู่แค่นี้ แค่ภาพดีๆ ในใจ …..
ฉันจะทนอยู่ได้ยังไง หากเธอไม่คืนย้อนมา ….
.....ความหวังคือสิ่งสุดท้าย เลี้ยงจิตใจที่มันอ่อนล้า….
รู้ดี.....จะไม่มีใครกลับมา แต่ไม่กล้าลืม......
----------------------------------------------------------------------------------------
ดวงตาสีใบตองมองตรงไปข้างหน้าอย่างมีความหวัง.......ใบหน้าเรียวหันมองไปรอบๆ ......หากพบแต่ความว่างเปล่า............
----------------------------------------------------------------------------------------
อีวานนั่งนิ่งอยู่ที่เดิม........สองมือประสานอยู่ที่หน้าตัก.......พลางนึกถึงอดีต......อดีตที่เขาและเหยา.......มีปัญหากัน
.....
...
..
.
อีวานเอามือก่ายหน้าผากอย่างสุดกลุ้ม....เขามองโทรศัพท์ที่ปรากฎชื่อเบอร์คนรักด้วยความรู้สึกสับสน....
ในขณะที่เหยาเดินถือโทรศัพท์ลงมาจากบันไดด้วยสีหน้านิ่งสนิท........ดวงตาสีดำขลับฉายแววตาที่ไม่ค่อยจะพอใจนักออกมา ริมฝีปากบางบ่นพึมพำเล็กน้อย
‘ลื้อจะรับหรือไม่รับกัน?....’
อีวานเหงื่อตก.....และในตอนที่เขากำลังสองจิตสองใจอยู่.......หญิงสาวผมยาวแต่งตัวท่าทางเซ็กซี่ก็เข้ามาดึงแขนเขาไว้อย่างเสน่หา....หนุ่มรัสเซียหันไปมองอย่างแปลกใจ
‘.....ไม่รับ......ไม่รับสินะ......’
เหยาค่อยๆวางโทรศัพท์ลงอย่างหมดแรงแล้วร้องไห้โฮออกมาอย่างสุดกลั้น........
.
..
...
....
----------------------------------------------------------------------------------------
อันโตนิโอค่อยๆเดินเข้ามาภายในบ้านหลังเดิม........ในมือของเขามีช่อดอกไม้สีขาวเล็กๆ........
ร่างสูงมองไปรอบๆบ้านด้วยใบหน้าเรียบสนิท .....ชายชาวสเปนค่อยๆวางช่อดอกไม้นั้นลงบนโต๊ะแล้วหันหลังออกไป............
----------------------------------------------------------------------------------------
นาฬิกาหยุดเคลื่อนไหว.............เสียงในใจบอกกับฉัน
เธอยังคงอยู่ตรงนั้น ไม่ทิ้งกันไป......
“…..”
อีวานบีบมือเรียวด้วยความเป็นห่วงโดยปราศจากคำพูดใดๆ.......เขารู้....รู้ว่าถึงพูดไปตอนนี้เหยาก็คงไม่ได้ยิน.....คิดพลางลูบหัวที่พันผ้าพันแผลแผ่วเบา .......สิ่งที่ทำให้ร่างเล็กยังคงมีสติและลมหายใจตอนนี้คือเครื่องช่วยหายใจเท่านั้น.......
‘แปะ!’
หยาดน้ำใสหยดลงบนผ้าปูเตียงสีเขียวเข้ม........ซึ่งเจ้าตัวรู้ดีว่าหยาดน้ำนั่นมาจากที่ไหน............
ได้โปรดเถอะพระผู้เป็นเจ้า.........ได้โปรดดลบันดาลให้คนรักของผมฟื้นขึ้นมาเถอะ......
----------------------------------------------------------------------------------------
......กลิ่นควันกาแฟในตอนเช้า
ถ้วยเก่าที่คุ้นปากของใคร......
ตั้งไว้…..พรุ่งนี้บางทีเธอนั้นจะมา........
แก้วกาแฟสองแก้วถูกตั้งไว้บนโต๊ะสนามตัวเล็กๆ ไอจากความร้อนลอยกรุ่นขึ้นมาผสมผสานกันอย่างงดงาม......ดูลงตัวไปหมดเสียทุกอย่าง.........หากแต่มีผู้ดื่มมันเพียงคนเดียว.........
เบลเยี่ยมจิบกาแฟในแก้วสีขาวอย่างเหม่อลอย............เมื่อไหร่เล่าที่เขาจะกลับมา??..........
........เหตุการณ์ไม่เคยยอมเปลี่ยนผัน
ฉันไม่มีวันเวลา
จะรอไม่ว่ายาวนานเท่าไร..........
----------------------------------------------------------------------------------------
ลมหนาวพัดผ่านมาอีกครั้งหนึ่ง......กลุ่มเมฆกระจายทั่วท้องฟ้าดูสบายตา.........แต่คนหนึ่งกลับไม่รู้สึกเช่นนั้นด้วย.....
“ไม่มา......อีกแล้วสินะ.....” เบลเยี่ยมก้มหน้าลงด้วยความเศร้าปนน้อยใจ .....นี่เขาจะไม่กลับมาแล้วจริงๆหรือ.....
----------------------------------------------------------------------------------------
อีวานยังคงกุมมือเหยาต่อไป......ดวงตาสีอเมธิสต์จับจ้องไปที่ดวงหน้าหวานอย่างแสนรักและเป็นห่วง.......
.....เมื่อชีวิตฉันเหลืออยู่แค่นี้ แค่ภาพดีๆ ในใจ
ฉันจะทนอยู่ได้ยังไง หากเธอไม่คืนย้อนมา
ความหวังคือสิ่งสุดท้าย เลี้ยงจิตใจที่มันอ่อนล้า
รู้ดีจะไม่มีใครกลับมา...... แต่ไม่กล้าลืม......
….
…
..
.
ชายชาวจีนเดินช้าๆมาตามทางเดินยาวของบ้าน......แต่เขากลับหยุดชะงักเมื่อเจอคนรักถือช่อดอกไม้ช่อใหญ่ดักรออยู่
‘.....มาจนได้สินะ......’
.
..
...
....
อีวานพร่ำขอโทษร่างเล็กที่สลบไม่ได้สติไม่หยุด..........ขอโทษในทุกสิ่งที่ได้กระทำมาทั้งหมด
.....
...
..
.
เหยาแสดงสีหน้าเหนื่อยหน่ายพลางโยนของทิ้ง เขาตรงไปกระชากช่อดอกไม้นั้นมาจากหนุ่มรัสเซียแล้วฟาดคนรักอย่างแรง.......ด้วยความอดกลั้นที่หมดลง
“พอกันทีอาอีวาน!!!!!!! อั๊วทนมามากพอแล้ว!!!!!!!!”
ความรัก........ยิ่งรักมากเท่าไร.........ก็ยิ่งเจ็บช้ำ.......ยิ่งทำร้ายใจตนเองมากขึ้นทุกที
อีวานยืนนิ่งให้ตีโดยสำนึกผิด...... เขารู้ตัวดีว่าทำร้ายเหยามามากแค่ไหน.......
ช่อดอกไม้ที่เคยงดงามร่วงลงสู่พื้น.......พร้อมกับการ์ดเล็กๆ.....ที่เขียนเอาไว้ว่า......
‘ผมขอโทษ’
----------------------------------------------------------------------------------------
.......วันที่หนึ่งในปฏิทินแขวนผนังถูกวงด้วยปากกาสีแดงและเขียนข้อความเอาไว้อย่างบรรจงว่า ‘8 th Anniversary’
........โต๊ะอาหารไม้ขนาดกลางถูกขนาบด้วยคนทั้งสองฝั่ง.......อันโตนิโอถอนหายใจหนักๆแล้วเบือนหน้าหนีทั้งโต๊ะและผู้ที่อยู่ตรงข้าม เบลเยี่ยมทำท่าจะพูดอะไรสักอย่างแต่อันโตนิโอกลับชิงจังหวะลุกออกจากโต๊ะอาหารไปก่อน…….ชายหนุ่มผมบลอนด์ส่ายหน้าช้าๆ.....อย่างไม่เข้าใจ
.............ไม่มองหน้ากันเลยหรือ.........ความรักที่มีของเราหายไปไหนหมดกัน?.........
----------------------------------------------------------------------------------------
ร่างสูงยังคงร้องไห้ไม่หยุดโดยไม่ทันสังเกตเลยว่า........กราฟชีพจรของเหยากำลังจะเปลี่ยนไป.....กลายเป็นเส้นตรง.....
‘- - - - ตี๊ด - - - -’
เสียงแหลมสูงดังขึ้นพร้อมกับความตกใจอย่างสุดขีดของผู้เฝ้าเยี่ยมอาการ...........
อีวานเงยหน้ามอง ตาเบิกกว้างพลางหันไปตะโกนเรียกอย่างสุดเสียงที่มี “หมอ!!!!!!!”
ชีวิต.....ฉันเหลืออยู่แค่นี้ แค่ภาพดีๆ ในใจ…..
โลกความจริงโหดร้ายเกินไป เมื่อใครบางคนพูดลา
หมอผมแดงและพยาบาลสาวแสนสวยรีบวิ่งเข้ามาในห้องพักฟื้นอย่างรวดเร็ว ชายชาวสลาฟมองผ่านหน้าต่างบานเล็ก......สิ่งที่เขาเห็นกลับมีเพียงการปั๊มหัวใจช่วยชีวิตเหยาไว้เท่านั้น.....
ความหวังคือสิ่งสุดท้าย เลี้ยงจิตใจที่มันอ่อนล้า
ไม่มี..... จะไม่มีใครกลับมา แต่ว่าฉันรอ...........
ชีพจรยังไม่ขยับแม้สักนิด.........มันยังเป็นเส้นตรงดังเดิม.........อีวานมองผ่านกระจกตาไม่กระพริบ......ภาพในวันที่เขาทะเลาะกับเหยาผุดขึ้นมาในห้วงความคิด
....
...
..
.
อีวานเขย่าตัวร่างเล็กด้วยความโมโหและไม่เข้าใจ เหยาพยายามสลัดตัวให้พ้นจากอุ้งมือใหญ่.......แต่มันไม่อาจเป็นไปตามความคิดง่ายๆ......
----------------------------------------------------------------------------------------
เบลเช็ดโต๊ะอาหารช้าๆ........หยาดน้ำใสเริ่มหยดลงบนโต๊ะไม้สีโอ๊ค......จากหนึ่งหยด.....เป็นสองและสามในเวลาต่อมา...... เขาพยายามลบรอยน้ำนั้นให้หายไป.......แต่น้ำตากลับไหลไม่หยุด........ราวกับจะบอกว่า....จิตใจของเขาบอบช้ำมามากแค่ไหนแล้ว........
----------------------------------------------------------------------------------------
เหยาผลักอีวานจนกระเด็นแล้ววิ่งหนีโดยไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น......ร่างสูงพยายามวิ่งตาม.........
----------------------------------------------------------------------------------------
ชีวิตฉัน.....เหลืออยู่แค่นี้ แค่ภาพดีๆ ในใจ
โลกความจริงโหดร้ายเกินไป เมื่อใครบางคนพูดลา ………
อันโตนิโอเดินตรงเข้ามาในห้อง เบลเยี่ยมหันไปมองด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยรอยช้ำแดงจากการร้องไห้อย่างหนัก
“อันโตนิโอ......”
ชายชาวสเปนเดินตรงไปอีกมุมหนึ่งของห้องโดยไม่สนใจเบล......ราวกับว่าเขาเป็นเพียงธาตุอากาศ
เบลเริ่มร้องไห้อีกครั้ง..........ขณะที่อันโตนิโอหยิบกรอบรูปตั้งโต๊ะขึ้นมามองด้วยแววตาอาลัยรัก.......
“………….”
มือเรียวบางกอดเอวร่างสูงแน่น เบลซบหน้ากับหลังกว้างด้วยความคิดถึงและดีใจยากจะบรรยาย......
แสงแดดที่สาดส่องเข้ามาแสดงให้เห็นว่า........ร่างของเบล.....มีเพียงเงาอันรางเลือนเท่านั้น......
..........รูปที่อันโตนิโอหยิบขึ้นมาดูนั้นคือ......รูปของเขาและคนรักชาวเบลเยี่ยม........รูปของเขากับเบล.........
“เบล........เบล......”
อันโตนิโอร้องไห้อย่างสุดกลั้น.......น้ำตาไหลแทบเป็นสายเลือด
.......ความหวังคือสิ่งสุดท้าย เลี้ยงจิตใจที่มันอ่อนล้า
ไม่มีจะไม่มีใครกลับมา.....แต่ว่าฉันรอ…..
“ดีจังเลย...........”
เบลยิ้มอย่างเป็นสุข.....พลันสายตาก็เหลือบไปเห็นกระจกบานใหญ่ที่ตั้งตระหง่านอยู่พอดี.......ความจริงนั้นทำให้เบลเบิกตากว้าง ช็อกไปอึดใจหนึ่ง
กระจกนั้น.....สะท้อนแต่เงาของอันโตนิโอ!!!!! ไม่มีเขา!!!!
….
…
..
.
“...เราเลิกกัน!!!” เสียงที่อันโตนิโอตวาดใส่อย่างสุดทนดังก้องอยู่ในความคิด
เบลน้ำตาไหลพราก......ขณะที่ดวงตาสีใบตองมองหารถของคนรักที่พึ่งออกไปไม่ถึงสิบนาที........
แสงไฟสะท้อนให้เห็นร่างของเหยาที่วิ่งหนีออกมากลางถนน......เด็กหนุ่มตกใจสุดขีดพลางบังคับพวงมาลัยให้หักหลบ......แต่ถึงอย่างไร.....มันก็ยังไม่พ้น
ร่างของชายชาวจีนกระแทกกับพื้นถนนอย่างแรง........และรถของเบลก็พุ่งเข้าชนต้นไม้ใหญ่ริมทางเช่นกัน เลือดสีแดงสดไหลออกจากหน้าผากมนอย่างช้าๆ.............
.......เมื่อชีวิตฉันเหลืออยู่แค่นี้ แค่ภาพดีๆ ในใจ
ฉันจะทนอยู่ได้ยังไง หากเธอไม่คืนย้อนมา……..
………..ในโลกแห่งความจริง......ที่โต๊ะอาหารนั่น......มีอันโตนิโอเพียงคนเดียว.........มีเขาเพียงคนเดียว.........
เบลรับไม่ได้กับความจริงที่ได้รับ........นี่เขาตายแล้วหรือ.........แล้วสิ่งที่เกิดขึ้นในแต่ละวันมันคืออะไร? ทั้งหมดที่ผ่านมาคืออะไรกัน???
มือเรียวค่อยๆตกลงอย่างคนไร้เรี่ยวแรง.........ก่อนที่ร่างบางนั้นจะค่อยๆเลือนหายไป.............
‘แปดปีที่เราคบกัน.......คุณคือคนๆเดียว......ที่ผมรักนะเบล.......’
อันโตนิโอกอดรูปแน่น...........น้ำตาไหลออกมาแทนความผิดบาปในใจทั้งหมด.......หากวันนั้นเขาไม่ออกไปล่ะก็.....เบลก็คงไม่ต้องเป็นแบบนั้น.........
...........แก้วกาแฟสีขาวที่เบลชอบใช้........ถูกบรรจุกาแฟร้อนอยู่เต็ม.......ราวกับว่ามันรอเจ้าของมาดื่มทุกวัน........แต่ว่าต่อจากนี้....จะไม่มีผู้ใดได้ดื่มมันอีกแล้ว
----------------------------------------------------------------------------------------
‘บนเส้นบางๆ......ระหว่างความเป็นกับความตาย.........ผมอยากให้ปาฏิหารย์มีจริง.....’
คำภาวนาของอีวานได้ผล.......กราฟชีพจรเริ่มกระเตื้องขึ้น.......จนมีระดับปกติ
‘- - - ปี๊ด - - - ปี๊ด - - -’
ทันทีที่หูได้ยินเสียงกราฟชีพจร.....อีวานลุกขึ้นมองไปที่กระจกทันที......
ร่างสูงกอดจูบร่างของคนรักด้วยความยินดี.....
“ขอบพระทัยพระผู้เป็นเจ้าที่รับฟังคำของผม..........”
END.
อาจจะมีต่อ......แต่ขี้เกียจ //โดนกระทืบ
เอามาลงก่อนสอบ.....หลังสอบเสร็จจะมารีไรท์ให้ใหม่น่อ
//กลิ้งหนี
edit @ 26 Dec 2010 10:09:28 by สาวสวยดึกดำบรรพ์
edit @ 26 Dec 2010 10:10:19 by สาวสวยดึกดำบรรพ์
edit @ 26 Dec 2010 10:11:24 by สาวสวยดึกดำบรรพ์
