[เศษฟิค] From Riga to Kaliningrad.

posted on 30 Nov 2013 20:32 by prehistoric-girl in FanFiction

เอนทรี่นี้เป็นส่วนหนึ่งของ

 

 

 

คอมมูนิตี้นี้ได้รับแรงบันดาลใจมาจาก การ์ตูนเรื่อง Axis Powers Hetalia เป็นคอมมูที่สมมติตัวละครโดยมีต้นแบบมาจากเมือง/รัฐในประเทศต่างๆ ซึ่งคอมมูนี้ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องใดๆกับบุคคล องค์กร เมือง หรือประเทศใดทั้งสิ้น

 

โปรดใช้วิจารณญาณในการรับชม

 

------------------------------------------------------------

 

 

#พี่สาวน้องสาวสมัยอยู่บ้านโซเวียตใหม่ๆ


หล่อนทั้งสองไม่มีสิ่งใดเหมือนกัน...นอกเสียจากรากเหง้าและความเจ็บปวด


หล่อนไม่ค่อยตกใจเท่าไหร่ที่เห็นน้องสาวที่นี่

 

เด็กอ่อนแอเช่นนั้น  ก็รังแต่จะให้ผู้อื่นเหยียบย่ำ  เป็นเช่นนั้นเรื่อยไป

 

แต่แปลก  หล่อนกลับไม่อยากให้น้องสาวมา

 

“สภาพพี่ดูไม่ได้เลย”

 

ร่างสูงโปร่งเดินขึ้นมานั่งข้างเตียง  ทั้งใบหน้าและน้ำเสียงไม่บ่งบอกอารมณ์ใดๆ  หล่อนนิ่งเสียจนน่าหมั่นไส้

 

ดาเลียผงกศีรษะขึ้นมาอย่างยากลำบาก  “มาร์การิตา...?”

 

“ลีฟ” หล่อนย้ำ ในขณะที่รินน้ำใส่แก้ว  “เพิ่งสืบทอดชื่อมาจากพี่ลีโวเนีย”

 

หญิงสาวเจ้าของดวงตาบาปหนาดื่มน้ำที่น้องสาวป้อนให้อย่างกกระหาย ลีฟรอให้พี่สาวดื่มจนพอใจจึงวางแก้วลง  ก่อนจะหันไปหยิบอุปกรณ์ทำแผลและกระจกมาวางตรงหน้า  “ทำแผลเถอะ...”

 

“แล้วเธอล่ะ?”

 

ดวงตาสองสีสบกันนิ่ง ก่อนที่เจ้าของดวงตาสีเย็นจะก้มลงมองดูตัวเอง  แผลตามเนื้อตัวของหล่อนไม่ได้น้อยไปกว่าพี่สาวเลย...อาจจะมากกว่าเสียด้วยซ้ำ  แต่พี่สาวของหล่อนนั้นมีรูปร่างที่เรียกได้อย่างเต็มปากว่าผอมติดกระดูก  ทั้งใบหน้าก็ซีดเซียวจนแทบจำไม่ได้  เพราะฉะนั้น....  “ไม่เป็นไร”

 

ดาเลียรำพึง  “เคยเสียใจไหม?”

 

มือที่ทำแผลชะงักกึก  หากแต่น้ำเสียงยังคงนิ่งเรียบเช่นเดิม  “เรื่องอะไร?”

 

“ที่ออกจากบ้านไป”

 

“จะตอบยังไง...” ลีฟเอ่ย  “ก็ต้องมาจุดนี้เหมือนกัน  ไม่ว่าจะเป็นพี่...หรือฉัน”

 

“นี่เธอกำลังพยายามเทียบชั้นกับฉัน?”

 

“ฉันไม่ได้ทำ พี่ตกลงมาอยู่ระดับเดียวกับฉันเอง”

 

“เข้าใจพูด” ดาเลียหัวเราะ  ไม่ใช่เพราะขบขัน  แต่เพื่อประชดประชัน

 

 เมื่อก่อนหล่อนนั้นเป็นที่หนึ่ง  นำเด็กคนนี้แบบไม่เห็นฝุ่น 

แต่บัดนี้...หล่อนเป็นเชลย  ในขณะที่น้องสาวแม้จะเป็นข้ารับใช้  แต่ก็เป็นถึงเมืองสำคัญอันดับสาม

ตกที่นั่งเดียวกัน  แต่กรณีของน้องสาวดีกว่ามาก

 

พระเจ้าเล่นตลกกับหล่อนละหรือ?

 

ลีฟยื่นกระจกเงามาให้ดาเลียถือ  หล่อนมองพี่สาวไร้อารมณ์  ก่อนจะย้ำคำด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

 

“เราเท่าเทียมกัน”

 
 
#WW2
หมายเห็ด :: ตัวโลวีเซ่(ทาลลินน์)และอิเรน่า(วิลนีอัส) นั้นเป็นOCอยู่ในFBจ้ะ
 
รีกามองนายทหารยศนายพลเบื้องหน้าตนด้วยใบหน้าเรียบเฉย...

ดวงตาสีเดียวกับท้องทะเลบอลติกไม่ได้สะท้อนความรู้สึกใดๆออกมา ไม่ว่าจะเป็นคำนึงหา หรือแม้จะโกรธเกลียด... ภายในมีแต่ความว่างเปล่าเฉยชาไร้ความหวั่นไหวใดๆ ก่อนที่น้ำเสียงไร้อารมณ์จะเอ่ยขึ้นเนิบช้า “.....ประเทศเราประกาศตัวเป็นกลาง...ทำไมพวกคุณถึงคิดจะบุกเรา...”

กิลเบิร์ตมองบุตรสาวที่ตนไม่เคยสนใจไยดีนิ่ง ดวงตาสีแดงโชนแสงอ่อนลงเล็กน้อย “มันจำเป็น...ลูก...”

ดวงตาคนฟังมีแวววูบไหวเพียงเล็กน้อย ก่อนจะกลับเป็นว่างเปล่าอย่างเดิม หญิงสาวกล่าวขึ้นอีกครั้ง...ในคราวนี้มันเต็มไปด้วยความหนักแน่นและไม่ยอม ....หล่อนแข็งกร้าวจนกิลเบิร์ตหนักใจ...

“ทั้งอิเรน่า ทั้งฉัน ทั้งโลวีเซ่ไม่ใช่ฐานรองอำนาจของใคร...”

“ถ้าไม่ยอม....พ่อก็คงต้องทำร้ายเธอ ทำร้ายไรวิส ทำร้ายทุกคน...”

รีกานิ่งอึ้งเมื่อเจอคำพูดเช่นนั้น เปลือกตาสีซีดราวหิมะแรกตกหลับลงช้าๆ...

หล่อนรู้ว่าผู้ปกครองหล่อนคนปัจจุบันอย่างไรวิสนั้นบอบช้ำมากทั้งจากการโจมตีของพวกอักษะและพิษเศรษฐกิจ...หากปฏิเสธไปก็เท่ากับหล่อนฆ่าเขาด้วยมือของหล่อนเอง....

แต่จะให้หล่อนเข้าร่วมกับพวกเขาทำลายคนบริสุทธิ์....หล่อนทำไม่ได้....

“มาร์การิตา....”

รีกาลืมตาขึ้นสบกับผู้ให้กำเนิด ก่อนจะผายมือ “เชิญ...คุณกิลเบิร์ต...”

กิลเบิร์ตยิ้มขึ้นนิด มือใหญ่ลูบผมสีหิมะแรกตกที่รวบเป็นมวยไว้อย่างเอ็นดู “ขอบใจนะ....พ่อหวังว่าโลวีเซ่คงจะคุยง่ายเหมือนกับลูก....”

ดวงตาของกิลเบิร์ตเบิกกว้าง รีกายังคงนิ่งราวกับเป็นตุ๊กตาแก้ว...แต่กลับมีหยาดน้ำไหลออกจากดวงตาทั้งคู่ของตน ไม่แม้แต่จะมีเสียงสะอื้นหรือแววตาสื่อความใดๆ มีเพียงแต่ประโยคสุดท้ายที่ใช้โต้ตอบกับผู้เป็นบิดาออกมาจากปากหล่อนด้วยน้ำเสียงว่างเปล่า...

“ถึงยังไง....คุณก็ยังคงทำร้ายทุกคนอยู่ดี...”

แต่กิลเบิร์ตรับรู้ได้ถึงความเจ็บปวดชัดเจน....
 
 
#ประเด็นพี่สาวน้องสาว
 
หญิงสาวเจ้าของสีขาวปลอดทั้งเรือนร่างหลับตานิ่งสงบ...

นาทีนี้หล่อนคือคนสำคัญ....ไม่ใช่พี่สาวผู้เก่งกาจคนนั้นอีกต่อไป...

พี่สาวที่มีเรือนกายเป็นสีศักดิ์สิทธิ์เช่นเดียวกัน เว้นแต่เพียงสีของดวงตาที่บ่งบอกถึงหน้าที่และอุปนิสัย...

พี่สาวคนนั้นมีดวงตาสีแดงเป็นประกาย...งดงามราวกับอัญมณีเลอค่า ดูราวกับนางพญาสูงศักดิ์จากแดนไกล สะท้อนให้เห็นถึงความฉลาดเฉลียวในทุกๆด้าน... และหล่อนผู้นี้ไม่ควรค่าแก่คำว่าพ่ายแพ้ด้วยประการทั้งปวง...

หล่อนมีดวงตาสีน้ำเงินเข้มจัดราวกับสีท้องทะเลบอลติกที่มิได้ฉายแววอื่นใด....เย็นชาและนิ่งเรียบราวผืนน้ำที่แม้แต่มัจฉาตัวน้อยก็อาศัยอยู่ไม่ได้ เป็นแววตาที่สะท้อนเพียงเงาภายนอกของตนเท่านั้น....

หล่อนไม่มีทางเทียบพี่สาวของหล่อนได้เลยแม้แต่นิดเดียว...

หากสู้...หล่อนก็เป็นดุจนกน้อยที่หาญกล้าต่อกรกับพญาอินทรี...

พี่สาวของหล่อนสวยจัด ในขณะที่หล่อนดูคล้ายเด็กชายตัวจ้อย
พี่สาวของหล่อนฉลาด ในขณะที่หล่อนไม่ได้เรื่อง
พี่สาวของหล่อนกำชัยชนะ ในขณะที่หล่อนพ่ายแพ้

แต่วันวานในอดีตจะไม่มีอีกต่อไป...

หลายต่อหลายคนต่างบอกตรงกันว่าหล่อนมีความสามารถที่ซ่อนเร้นอยู่ภายในเช่นเดียวกับผู้ปกครองคนปัจจุบัน ...ความสามารถที่จะทำให้หล่อนเหนือกว่าพี่สาว... ไม่ต้องคอยหลบสายตาเหยียดหยามที่จ้องมองมา....

นานวันไปยิ่งชัดเจน...

นางพญาอินทรีที่เคยโผบินอยู่บนท้องนภาเริ่มผ่อนแรงลง...และเริ่มบินต่ำลงสู่พื้นดินสกปรก... ในขณะที่นกน้อยตัวจ้อยอย่างหล่อนที่อยู่บนพื้นกลับเริ่มโผทะยานไปบนฟ้า...

กลายเป็นวงจรแห่งอำนาจที่น่าชิงชังนัก
 

#ความน่าตบของรีกา
 
"เหตุผลที่ฉันไม่อยู่กับคุณต่อน่ะเหรอคะ...?" หญิงร่างสูงโปร่งเหยียดยิ้มเย็นเยียบ ทุกถ้อยคำนั้นราวกับคมมีดที่กรีดลงบนหัวใจของบุพการี หากแต่หล่อนกลับไม่นำพาต่อความเจ็บปวดในแววตาของบิดาเลยแม้แต่นิดเดียว

"อาจจะเป็นเพราะฉันทนกลิ่นคาวเลือดที่มันคลุ้งเสียจนน่าสะอิดสะเอียนไม่ไหว..."

"มาร์การิตา!!!"

"ทำไมคะพี่? รับความจริงไม่ได้เลยเหรอ?"
 
 
น่าจะหมดแค่นี้ละ UvU ไว้ว่างๆเดี๋ยวแต่งเพิ่ม...........

edit @ 1 Dec 2013 18:21:59 by สาวสวยดึกดำบรรพ์

edit @ 7 Jul 2014 07:47:32 by สาวสวยดึกดำบรรพ์

Comment

Comment:

Tweet